Zijn in Verwondering, Sjana van Leeuwen

Zijn in Verwondering

Testimonials en Publiciteit Transformational Breath®

Artikel over ademen met mensen met Downsyndroom in de Down+Up nr. 87 herfst 2009.

Verdiepingsweekend ademen november 2008

Ademen
Weerstand
Weerstand tegen wat?
Ttegen leven?
Ademen is leven
Ademen is ervaren:
pijn, oude overtuigingen
nog 1 keer pijnlijk en heel duidelijk
om te voelen dat ik ze niet meer nodig heb
om ze los te kunnen laten
om mijn zijn in al mijn zachtheid en volheid te ervaren
Ademen is mijn weerstand laten varen:
Leven is ervaren
16-11-2008, Elly van der Horst

Het weekeinde was echt geweldig, bijna betoverend. De mensen die er waren, waren zo lief, warm en eerlijk waardoor je echt alles kon vertellen. De ruimte was fantastisch en het eten super en zo goed verzorg alsof je in een 4 sterren restaurant zat. Ik ben zo blij, zo blij dat ik me niet meer schuldig over mijn abortus hoef te voelen. En ik voel me zo gelukkig dat ik mijn verdriet over deze abortus tot in mijn botten heb mogen voelen en daardoor los kon laten. Dank jullie wel!
P.S. Als ik in de "leiding" zou zitten zou ik nee zeggen als iemand zou vragen of hij 1 van de 2 dagen zou mogen komen. Als iemand alleen de zaterdag komt dan mist de groep haar op zondag en als iemand alleen de zondag komt dan stapt zij in een groepsproces wat al een dag bezig is.
03-12-2008, Marian

Ja, een bijzonder weekend. De dag erna voelde ik me enorm energiek en daadkrachtig en heel dicht bij mezelf. Ik heb altijd een beetje last van de herfstblues, maar dat is nu helemaal niet aan de orde. Ik werd ook overvallen door mijn menstruatie, meestal kondigt dat zich aan door buikkrampen en zware gevoelens. Nu niet! Ik heb het gevoel dat het weekend nog steeds doorwerkt. Mijn lijf voelt ook meer soepel en open. Na de eerste ademsessie had ik het gevoel dat ik in een warme zee lag, en de zee was ook in mijzelf.. Ik voelde mij warm en vloeibaar, en gedragen. Ik had het gevoel dat Wilna minutenlang mijn voeten vasthield, en ik voelde een energiegolf die niet alleen van mij was, het voelde als veel meer dat ikzelf.
Op de avond na het weekend zelf was ik nog wat beduusd, en ook wat verdrietig dat ik bij de laatste adem sessie zo heel erg mijn best had zitten doen, dat de overgave niet was 'gelukt'. Het voelde toch een beetje als falen (Dat werd mij ingefluisterd door mijn innerlijke saboteur!). Mijn adem ging ook wat moeizaam en zwoegend. Ik vroeg me af wat het weekend me had gebracht....
De volgende ochtend vertelde ik mijn partner hoe het geweest was, en toen voelde ik mij heel blij over dit weekend, hoe het geweest was, ik voelde me onbevangen en vrij en sterk, het gevoel dat er zoveel mogelijk is, er zoveel vrijheid voorhanden is....
Ik heb ook erg genoten van het dansen en de Yoga. Ik wil graag met hem samen nu ook een sessie doen (maar hij wil éérst nog alleen!) Ik vond het ook fijn om de verhalen van de andere vrouwen te horen en te zien, er was veel herkenning. Ik vond de sfeer in de groep heel fijn, ik voelde me ook heerlijk verwend door de uitgebreide catering en ook de mooie ruimte met het prachtige uitzicht. En ik vond jullie als begeleiders zo verschrikkelijk lief! Ik heb me door jullie enorm getroost en veilig gevoeld. En last but not least, ik heb enorm genoten van de muziek. Heb het door me heen voelen golven en zinderen, heb me eraan overgegeven, heb me geraakt gevoeld door teksten.... wow. Het raakte me af en toe recht in mijn ziel. Ik wil heel graag nog een keer meedoen! Nou tot zover even, liefs
16-11-2008, Iris W.

Ik voel me nog steeds hemels, na het weekend. Loop op wolkjes. Adem nog steeds helemaal in mijn harretje. Vandaag kreeg ik opeens een verbijsterend inzicht (alhoewel ik me herinner dat iedereen me dat bij elk seminar heeft verteld). Maar het dringt nu pas tot me door. Namelijk dat de manier waarop je ademt op de TB-manier, ook andersom in je leven werkt. Ik bedoel dit: als ik in een ademsessie ervaar dat ik volledig en gemakkelijk kan ademen door me simpelweg over te geven en het te laten gebeuren, dan werkt dat dus ook zo in het leven. Dat gaat dus ook volledig en gemakkelijk als je ophoudt met vechten en werken en als je je overgeeft aan dat wat gebeurt. Wow! Goedemorgen Rooseboom! Welkom op de planeet Aarde! Ik hoef me alleen maar het moment te herinneren in een ademsessie waarop ik me volledig overgeef en het ademen mij vanzelf overkomt, en dan voel ik me weer hemels. Zo simpel kan het leven zijn. Je hoeft je alleen maar over te geven. Dankjewel. Dankjewel.
20-11-2008, Marjolein Rooseboom

Reconnective Healing

Het is ongelofelijk wat er allemaal gebeurt tijdens een sessie.
Ik heb nergens meer regie over.
Ik ben meteen in totale overgave.
Er beweegt van alles en ik ben buiten tijd en ruimte.
Ik krijg allerlei beelden over de geometrie van de schepping te zien.
Het gaat zo snel alsof ik ze mag zien, maar niet hoef te onthouden.
Er wordt gesleuteld aan mijn linkerarm.
Ik hoor: “je arm is anatomisch normaal”
Je moet anders gaan horen, is een zin die door mijn hoofd gaat.
Soms lijkt het alsof ik opgetild word.
Mijn armen lijken in een band van een bloeddrukmeter te zitten
Alles tintelt en mijn ogen draaien heel snel.
Ik voel de tafel heel stevig onder me en toch voelt het alsof ik in een bootje lig te kabbelen.
Het is heel stil en heel licht.
Het gaat over balans en gemak.
Mijn rechterbeen wordt heel groot als een boom met wortels.
Ik word gegrond in de aarde.
Ik voel me in verbinding met alles.
Mijn energie is duidelijk veranderd.
Sjana

The Reconnection

Verwachting, verwarring, verwondering, verbinding.
Wat gebeurt er allemaal?
Geschud op mijn grondvesten!
Het voelt alsof alles in mijn lichaam herschikt wordt.
Ik voel de wijsheid van het universum, de wijsheid van mijn lichaam.
De samenwerking, de communicatie.
Ik voel de verfijning van mijn energie tintelfris op mijn huid.
Er zijn bewustzijnsverschuivingen.
Van heel druk naar grote leegte.
Dan weer voel ik het golven van de oceaan.
Dan ben ik de drukte, de leegte én de oceaan.
En toch ben ik me bewust van wat er gebeurt.
Ik slinger van blij naar boos, van vrolijk naar verdrietig.
Ik ontvang en accepteer.
Mijn lijf voelt jong en nieuw en toch zo oud en vertrouwd.
De vertrouwdheid en grootsheid van de verbinding ontroert me enorm, alsof ik van een eeuwenlange reis weer thuis kom.
Ik ben als een kind zo blij.
Ik loop over van liefde, van vreugde, van zingen, van dansen.
Alles is zó intens!
Ik ben me bewust van een constante innerlijke glimlach, ook als het even niet zo fijn gaat.
Ik ben oneindige nederigheid en dankbaarheid.
In verbinding.
Sjana, drager van licht